طمع بود در بخت نیک اخترم

وگر هست بوبکر سعدست و بس

بهشتی درختی تو، ای پادشاه

که افگنده ای سایه یک ساله راه

که بال همای افگند بر سرم

خرد گفت دولت نبخشد همای

گر اقبال خواهی در این سایه آی