یکی شکر گفت اندران خاک و دود

شبی دود خلق آتشی برفروخت

شنیدم که بغداد نیمی بسوخت

که دکان ما را گزندی نبود

جهاندیده ای گفتش ای بوالهوس

تو را خود غم خویشتن بود و بس؟