تو را خود غم خویشتن بود و بس؟

یکی شکر گفت اندران خاک و دود

که دکان ما را گزندی نبود

جهاندیده ای گفتش ای بوالهوس

پسندی که شهری بسوزد به نار

وگرچه سرایت بود بر کنار؟

بجز سنگدل ناکند معده تنگ