بجز سنگدل ناکند معده تنگ

تو را خود غم خویشتن بود و بس؟

پسندی که شهری بسوزد به نار

وگرچه سرایت بود بر کنار؟

چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ

توانگر خود آن لقمه چون می خورد

چو بیند که درویش خون می خورد؟