خویشتن سوخته ام تا به جهان بو برود

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست؟

اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

سعیم اینست که در آتش اندیشه چو عود

همه سرمایه سعدی سخن شیرین بود

وین ازو ماند که چه با او برود