در دام غمت چو مرغ وحشی

باشد که تو بر سرم نهی گام

دور از تو شکیب چند باشد؟

ممکن نشود بر آتش آرام

می پیچم و سخت می شود دام

من بی تو نه راضیم ولیکن

چون کام نمی دهی به ناکام