روزی دهنی به خنده بگشاد

من سرو ندیده ام قباپوش

وز رفتن و آمدن چه گویم؟

می آرد و جد و می برد هوش

پسته، دهن تو گفت خاموش

خاطر پی زهد و توبه می رفت

عشق آمد و گفت زرق مفروش