نه خوارترم ز خاک بگذار

چندانکه کناره می گرفتم

دی بر سر کوی دوست لختی

خاک قدمش به دیده رفتم

تا در قدم عزیزش افتم

زانگه که برفتی از کنارم

صبر از دل ریش گفت رفتم