تا در قدم عزیزش افتم

دی بر سر کوی دوست لختی

خاک قدمش به دیده رفتم

نه خوارترم ز خاک بگذار

زانگه که برفتی از کنارم

صبر از دل ریش گفت رفتم

می رفت و به کبر و ناز می گفت