زانگه که برفتی از کنارم

خاک قدمش به دیده رفتم

نه خوارترم ز خاک بگذار

تا در قدم عزیزش افتم

صبر از دل ریش گفت رفتم

می رفت و به کبر و ناز می گفت

بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم