صبر از دل ریش گفت رفتم

نه خوارترم ز خاک بگذار

تا در قدم عزیزش افتم

زانگه که برفتی از کنارم

می رفت و به کبر و ناز می گفت

بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم

بنشینم و صبر پیش گیرم