می رفت و به کبر و ناز می گفت

تا در قدم عزیزش افتم

زانگه که برفتی از کنارم

صبر از دل ریش گفت رفتم

بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم