دنباله کار خویش گیرم

می رفت و به کبر و ناز می گفت

بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم

بنشینم و صبر پیش گیرم

باری بگذر که در فراقت

خون شد دل ریش از اشتیاقت

بگشای دهن که پاسخ تلخ