بنشینم و صبر پیش گیرم

صبر از دل ریش گفت رفتم

می رفت و به کبر و ناز می گفت

بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم

دنباله کار خویش گیرم

باری بگذر که در فراقت

خون شد دل ریش از اشتیاقت