سپرده ای دل مفتون خود بمعشوقی

بوقت صبح چرا کوه و دشت گلناریست

بگاهوار تو افعی نهفت دایه دهر

مبرهن است که بیزار ازین پرستاریست

که هر چه در دل او هست، از تو بیزاریست

بدار دست ز کشتی که حاصلش تلخیست

بپوش روی ز آئینه ای که زنگاریست