خود را ز بلای تو امان می نتوان داد

داد ره عشق تو چنان کرزویم هست

عمرم شد و یک لحظه چنان می نتوان داد

جانا چو بلای تو به ارزد به جهانی

گفتم که ز من جان بستان یک شکرم ده

گفتی شکر من به زبان می نتوان داد

چون نیست دهانم که شکر زو به در آید