زانک ز لطف این سخن، گفت زبان نمی برد

هرچه نشان کنی تویی، راه نشان نمی برد

وآنچه نشان پذیر نی، این سخن آن نمی برد

گفت زبان ز سر بنه خاک بباش و سر بنه

در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده

پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی