در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده

وآنچه نشان پذیر نی، این سخن آن نمی برد

گفت زبان ز سر بنه خاک بباش و سر بنه

زانک ز لطف این سخن، گفت زبان نمی برد

پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد