هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد

در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده

پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو

تا به کی این فغان برم نیز فغان نمی برد

یک سر موی ازین سخن باز نیاید آن کسی