زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو

پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد

تا به کی این فغان برم نیز فغان نمی برد

یک سر موی ازین سخن باز نیاید آن کسی

کو بدر تو عقل را موی کشان نمی برد