تا به کی این فغان برم نیز فغان نمی برد

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد

زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو

یک سر موی ازین سخن باز نیاید آن کسی

کو بدر تو عقل را موی کشان نمی برد

آنچه فرید یافتست از ره عشق ساعتی