ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

زانک ز لطف این سخن، گفت زبان نمی برد

در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده

پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد

زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو

تا به کی این فغان برم نیز فغان نمی برد