پی چو بکرده اند گم کس پی آن نمی برد

گفت زبان ز سر بنه خاک بباش و سر بنه

زانک ز لطف این سخن، گفت زبان نمی برد

در دل مرد جوهری است از دوجهان برون شده

ماه رخا رخ تو را پی نبرد به هیچ روی

هر که به ذوق نیستی راه به جان نمی برد

زنده بمردم از غمت خام بسوختم ز تو