صافی چه خواهم از کف ساقی چرخ از آنک

بحری که سالکیش شناور نمی شود

تن دردهم به قهر چو دانم که با فلک

یک کارم از هزار میسر نمی شود

صافی نمی دهد که مکدر نمی شود

از جای می برد همه کس را فلک ولی

هرگز ز جای خویش فراتر نمی شود