کز میان جان هوای روی جانان می کنم

چند گویی توبه آن از عشق و زین ره باز گرد

چون توانم توبه چون این کار از جان می کنم

از میان جان نگیرد عشق او هرگز کنار

این عجایب بین که نگذارند در گلخن مرا

وانگهی من عزم خلوتگاه سلطان می کنم

عشق توتاوان است بر من چون نیم در خورد تو