عشق توتاوان است بر من چون نیم در خورد تو

کز میان جان هوای روی جانان می کنم

این عجایب بین که نگذارند در گلخن مرا

وانگهی من عزم خلوتگاه سلطان می کنم

مرد عشق خود تویی پس من چه تاوان می کنم

چون دل و جانم به کلی راز عشق تو گرفت

من چرا این راز را از خلق پنهان می کنم