وانگهی من عزم خلوتگاه سلطان می کنم

از میان جان نگیرد عشق او هرگز کنار

کز میان جان هوای روی جانان می کنم

این عجایب بین که نگذارند در گلخن مرا

عشق توتاوان است بر من چون نیم در خورد تو

مرد عشق خود تویی پس من چه تاوان می کنم

چون دل و جانم به کلی راز عشق تو گرفت