این عجایب بین که نگذارند در گلخن مرا

چون توانم توبه چون این کار از جان می کنم

از میان جان نگیرد عشق او هرگز کنار

کز میان جان هوای روی جانان می کنم

وانگهی من عزم خلوتگاه سلطان می کنم

عشق توتاوان است بر من چون نیم در خورد تو

مرد عشق خود تویی پس من چه تاوان می کنم