مرد عشق خود تویی پس من چه تاوان می کنم

این عجایب بین که نگذارند در گلخن مرا

وانگهی من عزم خلوتگاه سلطان می کنم

عشق توتاوان است بر من چون نیم در خورد تو

چون دل و جانم به کلی راز عشق تو گرفت

من چرا این راز را از خلق پنهان می کنم

نی خطا گفتم تو و من کی بود در راه عشق