ور به یک صورت فرو ریزی چو گلبرگی ز بار

زانکه نه گلشن بود پیوسته نه کاشانه ای

یا اگر هر دم به نوعی نیز بینی آن جمال

تو یقین می دان که آن گنجی است در ویرانه ای

کی رسد دریا به تو، تو مست از پیمانه ای

قفل عشقش کی گشایی گر کلیدی نبودت

هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه ای