قفل عشقش کی گشایی گر کلیدی نبودت

تو یقین می دان که آن گنجی است در ویرانه ای

ور به یک صورت فرو ریزی چو گلبرگی ز بار

کی رسد دریا به تو، تو مست از پیمانه ای

هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه ای

من چه گویم چون درین دریا دو عالم محو شد

شبنمی را کی رسد از پیشگه پروانه ای