هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه ای

ور به یک صورت فرو ریزی چو گلبرگی ز بار

کی رسد دریا به تو، تو مست از پیمانه ای

قفل عشقش کی گشایی گر کلیدی نبودت

من چه گویم چون درین دریا دو عالم محو شد

شبنمی را کی رسد از پیشگه پروانه ای

هر که خواهد داد از وصلش سر مویی خبر