کی رسد دریا به تو، تو مست از پیمانه ای

یا اگر هر دم به نوعی نیز بینی آن جمال

تو یقین می دان که آن گنجی است در ویرانه ای

ور به یک صورت فرو ریزی چو گلبرگی ز بار

قفل عشقش کی گشایی گر کلیدی نبودت

هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه ای

من چه گویم چون درین دریا دو عالم محو شد