هر که خواهد داد از وصلش سر مویی خبر

هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه ای

من چه گویم چون درین دریا دو عالم محو شد

شبنمی را کی رسد از پیشگه پروانه ای

در حقیقت آن سخن دانی که چیست افسانه ای

از مسما کس نخواهد یافت هرگز شمه ای

گر به تو اسمی رسد واجب بود شکرانه ای