بیچاره آدمی که فرومانده ای است سخت

که مبتلای آز و گه از حرص در بلا

از دست حرص و آز بخستی به گوشه ای

زین بیش دست می ندهد چون کنیم ما

در مات خانه قدر و ششدر قضا

گاه از هوای کار جهان روی او چو زر

گاه از بلای بار شکم پشت او دو تا