خدای هست گواهم که نیست بر یادم

به صور آه من از دست دشمن رعنا

که هرچه بر من افتاده افترا کردند

چو افک عایشه پاک دین خطاست خطا

که گفته ام سخن از تو برون ز مدح و ثنا

اگر تفحص این سر کنی دل خجلم

که همچو دیده مور است می شود صحرا