سپید شد شکرت همچو شیر در روزه

ز ماه روزه چو کاهی شد ای پسر ماهت

چگونه ماهی، ماهی بود به سر روزه

تو را چو از شکرت بوی شیر می آید

ز لعل پر نمکت بوی خون همی آید

گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی