گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

تو را چو از شکرت بوی شیر می آید

سپید شد شکرت همچو شیر در روزه

ز لعل پر نمکت بوی خون همی آید

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

لبم گشاد به خونابه جگر روزه

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را