ز لعل پر نمکت بوی خون همی آید

چگونه ماهی، ماهی بود به سر روزه

تو را چو از شکرت بوی شیر می آید

سپید شد شکرت همچو شیر در روزه

گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

لبم گشاد به خونابه جگر روزه