ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

سپید شد شکرت همچو شیر در روزه

ز لعل پر نمکت بوی خون همی آید

گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

لبم گشاد به خونابه جگر روزه

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

تباه کرد به خون مردم بصر روزه