ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

لبم گشاد به خونابه جگر روزه

تباه کرد به خون مردم بصر روزه

دل از فراق تو در روزه وصال بماند

به جان تو که بنگشاد او دگر روزه