دل از فراق تو در روزه وصال بماند

لبم گشاد به خونابه جگر روزه

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

تباه کرد به خون مردم بصر روزه

به جان تو که بنگشاد او دگر روزه

اگر سال کنم بوسه ای جواب دهی

که بی شکی برود حالی از شکر روزه