لبم گشاد به خونابه جگر روزه

ز لعل پر نمکت بوی خون همی آید

گشاده ای تو به خون دلی مگر روزه

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

تباه کرد به خون مردم بصر روزه

دل از فراق تو در روزه وصال بماند