تباه کرد به خون مردم بصر روزه

ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی

لبم گشاد به خونابه جگر روزه

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

دل از فراق تو در روزه وصال بماند

به جان تو که بنگشاد او دگر روزه

اگر سال کنم بوسه ای جواب دهی