به جان تو که بنگشاد او دگر روزه

ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را

تباه کرد به خون مردم بصر روزه

دل از فراق تو در روزه وصال بماند

اگر سال کنم بوسه ای جواب دهی

که بی شکی برود حالی از شکر روزه

وگر به شب طلبم بوسه ای بگویی روز