صد هزاران سر چو گوی آنجا بود

هست اگر بر هم نهی مشت خیال

بر خیالی کی توان این ره سپرد

تو به ماهی چون توانی مه سپرد

های های و های و هوی آنجا بود

بس که خشکی بس که دریا بر رهست

تا نپنداری که راهی کوته است