های های و های و هوی آنجا بود

بر خیالی کی توان این ره سپرد

تو به ماهی چون توانی مه سپرد

صد هزاران سر چو گوی آنجا بود

بس که خشکی بس که دریا بر رهست

تا نپنداری که راهی کوته است

شیرمردی باید این ره را شگرف