تا نپنداری که راهی کوته است

صد هزاران سر چو گوی آنجا بود

های های و های و هوی آنجا بود

بس که خشکی بس که دریا بر رهست

شیرمردی باید این ره را شگرف

زانک ره دورست و دریا ژرف ژرف

روی آن دارد که حیران می رویم