روی آن دارد که حیران می رویم

تا نپنداری که راهی کوته است

شیرمردی باید این ره را شگرف

زانک ره دورست و دریا ژرف ژرف

در رهش گریان و خندان می رویم

گر نشان یابیم از و کاری بود

ورنه بی او زیستن عاری بود