شیرمردی باید این ره را شگرف

های های و های و هوی آنجا بود

بس که خشکی بس که دریا بر رهست

تا نپنداری که راهی کوته است

زانک ره دورست و دریا ژرف ژرف

روی آن دارد که حیران می رویم

در رهش گریان و خندان می رویم